Mamy dopiero kwiecień, a swoją premierę miała już gra pretendująca do tytułu gry roku. W moim subiektywnym odczuciu, nie ma takiej konkurencji na rynku, która była by w stanie przegonić drugą odsłonę Portala.

Pierwsza część Portal'a powstała niejako z przypadku. Dołączona była jako swego rodzaju ciekawostka, demo technologiczne do Oragne Boxa, gdzie pierwsze skrzypce grał Half Life. Firma Valve chciała zobaczyć, jak gracze zareagują na zupełnie nową formę rozgrywki. Tworzenie portali pojawiło się już wcześniej w wirtualnej rozrywce dzięki grze Prey. Jednak nigdy nie były one tematem przewodnim jakiejkolwiek produkcji. Jak się okazało, eksperyment wyszedł zaskakująco dobrze. Gracze szybko pokochali nową formę rozgrywki pierwszoosobowej.  Główna bohaterka Chell pełniła rolę swoistego królika doświadczalnego, wykonując serię testów zaprojektowanych przez sztuczną inteligencję GLaDOS. Po pokonaniu pomieszczeń testowych, Chell była skazana na spalenie, jednak w ostatniej chwili, bohaterce udało się uciec spod ręki kata i stoczyć walkę ze wspomnianą sztuczną inteligencją.

Portal 2 to bezpośrednia kontynuacja wydarzeń zawartych w pierwszej części. Jednak zapomnijmy na chwilę o fabule. W sequelu rozwinięto formę znaną z pierwszej części. Do znanych już portali, doszły trzy rodzaje cieczy. Czerwona - zapewnia przyspieszenie, niebieska - pozwalająca na odbicie się, oraz biała , która pełni rolę kleju. Oprócz cieczy, dodano również energetyczne korytarze powietrzne, oraz energetyczną ścieżkę. Znalazło się też miejsce dla wiązek lasera. Wprowadzone nowości urozmaicają rozgrywkę, oraz zwiększają poziom trudności zagadek.

Druga część zdecydowanie odchodzi od zamkniętych pomieszczeń testowych, których nadal jest sporo, na rzecz otwartych przestrzeni. Pełnią one rolę łącznika fabularnego, oraz wydłużają zauważalnie rozgrywkę. Trzeba przyznać, że twórcy odważnie podeszli do tej kwestii i zmienili formę zagadek. W otwartych przestrzeniach trzeba wykazać się nie tyle pomysłowością, co spostrzegawczością w znajdowaniu miejsc w których można umieścić portal. Ci którzy grali w pierwszą część wiedzą, że portale można umieścić tylko na białych ścianach. W części drugiej, doszedł jeszcze klej, na którego powierzchni też można umieścić portal.

Można by pomyśleć, że gra tworzona na siedmioletnim silniku - Source, który pamięta jeszcze czasy Counter Strike: Source, czy Half Life 2, wyglądać będzie najwyżej średnio. Jednak twórcy zmodyfikowali dość mocno swój silnik, dzięki czemu gra prezentuje się wspaniale. Klimat industrialny został oddany wręcz wyśmienicie. Wszędobylskie mechanizmy, rury, poręcze, tłoki stwarzają wrażenie, że jesteśmy w ogromnej fabryce. Pod względem udźwiękowienia, gra nie odstaje od strony graficznej ani trochę. Na każdym kroku słychać metaliczne dźwięki stąpania po schodach, czy łamiących się rur. Silnik Source, cechuje się tym, że dużą ilość efektów dźwiękowych, oddaje w formie tekstu, dzięki czemu pozwala zwiększyć odczucia dźwiękowe.

Jednak Portal 2 ma w sobie coś, co jest o wiele ważniejsze od ładnej grafiki, czy ciekawej konstrukcji poziomów. Mowa tutaj o fenomenalnej wręcz fabule. W grze uświadczymy takie ilości twistów czy zagwostek, jakich nie zobaczymy w żadnej innej produkcji. Oprócz GLaDOS i Chell, w grze zobaczymy jeszcze robota o imieniu Wheatley. Dzięki niemu, głównie w pierwszej części gry, doznamy potężnej dozy humoru. Absurdalne monologi, które Wheatley jest w stanie głosić w nieskończoność, przyprawiły mnie o szczery śmiech. Przewijają się jeszcze postacie Cave'a Johnsona oraz Carolyn. Warto wspomnieć o ich jednym dialogu, który w grze brzmiał wyjątkowo śmiesznie:

- Say goodbye, Carolyn

-Goodbye Carolyn.

Portal 2 to gra zaskakująco dobra. Kto by się spodziewał, że po świetnym pierwowzorze, twórcy stworzą coś dużo lepszego. Na szczęście udało im się dokonać niemożliwego. W mojej ocenie, to murowany pretendent do gry roku. Muszę przyznać, że od niepamiętnych czasów przy żadnej grze się tak dobrze nie bawiłem.

Dodaj do: